U ziet een eenzaam man daar in het presidentiële paleis. Lange brede gangen; grote vergaderzalen met heel veel lege stoelen; een fraai park waar niemand loopt; een breed balcon waar Mariano De Santis, de president, in zijn eentje staat te roken. Acht jaar geleden heeft hij zijn vrouw verloren en het verdriet blijft onverminderd voortduren. Tot zijn lichte ontsteltenis blijkt zijn bijnaam Gewapend Beton te zijn, iets wat zijn dochter, al jaren zijn belangrijkste assistent, allang weet. Intimi noemen hem zo vanwege zijn juridische achtergrond: handboeken die voor studenten verplichte kost zijn, onkreukbaar als rechter; in zijn politieke opvattingen uiterst zorgvuldig en onverbiddelijk voorzichtig. Een saaie man zoals hij, vindt hijzelf, was juist gebaat bij een extraverte vrouw zoals de zijne.
Toch achtervolgt hem al veertig jaar een raadsel, dat inmiddels een obsessie geworden is. Toen namelijk heeft ze hem bedrogen. Maar met wie? Was haar minnaar op de begrafenis? Leeft hij nog? Er is één hele goede vriendin, die alles weet, maar beloofd heeft te zwijgen. Maak u geen zorgen lezer, Paolo Sorrentino, regisseur en scenarioschrijver, vertelt het ons.
De president moet nog zes maanden, en er liggen drie grote kwesties op hem te wachten. Er wordt van hem verwacht dat hij, als katholiek, de euthanasiewet tekent. Ook moet hij nog twee gratieverzoeken behandelen. Beide gaan over een echtgenoot die zijn/haar partner, vermoord heeft. Daar liggen ze, de aktes. Of de president maar even een handtekening wil zetten. Hij vraagt telkens weer bedenktijd als zijn dochter, namens de hele regering, aandringt op ondertekening van de wet. Hij bezoekt een moordenaar in de gevangenis, en wikt en weegt.
Eenzaam, weet u wel? De wet is o zo duidelijk: moord is moord is min of meer levenslang, of dat nu gebeurd is met een injectie of een hamer. Maar om recht te kunnen spreken moet je de waarheid kennen, en hoe onduidelijk kan die wel niet zijn? En bestaat er behalve glasheldere zakelijke wetten ook niet zoiets als menselijkheid, je verplaatsen in de situatie van een ander? Gevoel of verstand, waar kiezen we voor? Ja, van wie zijn eigenlijk onze dagen?
Vrees niet voor een open einde, beste lezer: Sorrentino vertelt ons alles, en hij doet dat met behulp van geweldige acteurs (Toni Servillo!) en in prachtige weidse beelden van parken, paleizen en de Scala van Milaan. Als er ooit een film is gemaakt voor een groot bioscoopdoek, dan is het deze wel.
La Grazia. Regisseur: Paolo Sorrentino. Acteurs: Toni Servillo, Anna Ferzetti, Massimo Venturiello. Land: Italië. Jaar: 2025.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten